« وَ لَمَّا دَخَلُوا مِنْ حَيْثُ أَمَرَهُمْ أَبُوهُمْ » كانت لمصر اربعة ابواب فدخلوها متفرّقين ، « ما كانَ يُغْنِي عَنْهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ » ربّ العالمين يعقوب را تصديق كرد بآنچ گفت و ما اغنى عنكم من اللَّه من شىء لانّه قد لحقه ما حذروه لانّهم خرجوا من عنده احد عشر و عادوا تسعة . مىگويد تفرّق ايشان بر آن دروازهاى مصر سود نداشت و به كار نيامد قضايى را كه اللَّه تعالى بر سر ايشان رانده بود و حكم كرده كه يعقوب آنچ از آن مىترسيد بديد ، « إِلَّا حاجَةً فِي نَفْسِ يَعْقُوبَ قَضاها » يعنى الاخالجة فى قلب يعقوب القاها على لسانه فادّيها ، « وَ إِنَّهُ لَذُو عِلْمٍ » فى قوله « وَ ما أُغْنِي عَنْكُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ » معنى آنست كه يعقوب آنچ گفت نه از گزاف ميگفت كه آن از يقين و معرفت مىگفت كه ما او را آموخته بوديم ، دانست كه حذر از قدر نرهاند ، « وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ » انّ يعقوب بهذه الصّفة و لا يعلمون ما يعلم يعقوب . النوبة الثالثة قوله تعالى : « وَ جاءَ إِخْوَةُ يُوسُفَ » برادران يوسف بسبب نياز و درويشى بمصر آمدند ، يوسف بايشان نگاه كرد از راه فراست بدانست كه برادران وىاند بستهء بند آز ، خستهء تيغ نياز ، بر سبيل امتحان عقيق شكر بيز را بگشاد ، گفت : جوانان از كدام جانب مىآيند ؟ هر چند كه يوسف مىدانست كه ايشان كه اندو از كجا مىآيند ، لكن همى خواست كه ذكر كنعان و وصف الحال يعقوب از ايشان بشنود ، و آن عهد بر وى تازه شود كه حديث دوست شنيدن و ديار و وطن دوست ياد كردن غذاء جان عاشق بود و خستگى وى را مرهم . و سنا برق نفى عنّى الكرى * لم يزل يلمع لى من ذى طوى منزل سلمى به نازلة * طيّب السّاحة معمور الفنا برادران گفتند اى آفتاب خوبان ما از حدود كنعان مىآئيم ، گفت : بچه كار آمده‌ايد ؟ گفتند بتظلّم ازين گردش زمانهء تلخ بى وفا ، همانست كه گفت : « يا أَيُّهَا